To już 50 lat Tarnowskiego WOPR
autor Jerzy Kacer
Woda w różnych postaciach była i jest substancją niezbędną do powstania wszelkich form życia na naszej planecie. To właśnie nad wodami powstawały pierwotne siedziby ludzkie, w późniejszych latach twierdze i porty. Odkrycia archeologiczne w Szwajcarii gdzie tysiącletnie zręby dębów w głębinach wód świadczą, że bardzo dawno człowiek zamieszkiwał przestrzenie wodne. Gdzie znajdował bezpieczne schronienie przed drapieżnymi zwierzętami. W późniejszym czasie budowano na wodach duże osady, warownie np. Biskupin i inne. Krzysztof Kolumb był zauroczony czerwonoskórymi którzy pokonywali wpław bardzo duże odległości. W starożytności Grecy uczyli się pływać od najmłodszych lat. Rzymianie wysoko cenili sztukę pływania. Jako dowód wartości człowieka mówili, że „nie umie ani czytać ani pływać”. Okres wieków rycerskich i kult średniowieczny zmniejszyły zainteresowanie klas przodujących do pływania z kąpielą włącznie. Dopiero koniec wieku XVIII rozbudził na nowo sztukę pływania oraz kąpieli. Pływanie wchodziło w modę. W 1775 r. Książę Adam Kazimierz Czartoryski wydaje pierwszy podręcznik pod tytułem Ratowanie Tonących. Polska była w trudnym okresie rozbiorów ale mimo to w 1889 r. w zaborze rosyjskim powstaje Kaliskie Cesarstwo Ratowania Tonących, a podręcznik pt. Jak ratować Tonących? wydany zostaje w 1902 r.; napisany przed dr. Leona Wernic. Od tego czasu systematycznie zwiększa się ilość ratowników. Zaczęły powstawać Związki Sportowe. Polski Związek Pływacki powstaje w 1922 r. Krakowski Związek Pływacki w roku 1926, a przy nim komórka ds. ratownictwa.
W 1926 r. przy PZP powstaje komisja ratowania tonących. Pierwszym przewodniczącym zostaje Pan Bernik. Natomiast I kurs ratownictwa zorganizowano 29 czerwca 1927 r. Do dnia dzisiejszego w/w dzień św. Piotra i Pawła jest świętem ratowników i obchodzimy corocznie DZIEŃ RATOWNIKÓW WODNYCH.
Tarnów przed pięćdziesięcioma laty odgrywał i nadal odgrywa wiodącą rolę w regionie małopolskim w dziedzinie ratownictwa wodnego. To tutaj tuż po wydaniu, w dniu 11 kwietnia 1962 roku przez Główny Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki, zarządzenia w sprawie powołania organizacji pod nazwą Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, grupa ratowników na czele z Lesławem Lewickim i Leszkiem Tokarskim pod egidą Powiatowego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki w Tarnowie oraz Powiatowego Komitetu Upowszechniania Pływania, powołała pierwszą w województwie krakowskim Powiatową Komendę WOPR.
Członkami założycielami byli:
- Tadeusz Michalski,
- Andrzej Czajewski,
- Ryszard Gabik,
- Lesław Lewicki,
- Leszek Tokarski,
- Edward Schab,
- Tadeusz Buba,
- Zbigniew Dudek,
- Zbigniew Woźny,
- Władysław Zawirski,
- Zygmunt Kalafarski,
- Eugeniusz Dzikowski,
- Antoni Kołodziej,
- Jacek Nawrocki,
- Andrzej Stasiaczek,
- Ryszard Sysło
- Mieczysław Bajorek.
Komenda mieściła się w Tarnowie przy ul. Krakowskiej 2. Przy komendzie zrzeszonych było 25 ratowników, którzy pierwszym prezesem wybrali Leszka Lewickiego. Ten zasłużony dla rozwoju tarnowskiego ratownictwa działacz pełnił tę funkcję przez 4 lata.
Do pracy administracyjnej jako kierownik biura w organizacji Przewodniczący Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu pan Tadeusz Michalski skierował Panią Helenkę Nowak. Pani Helenka bo tak ją wszyscy ratownicy nazywali przez cały okres pracy sumiennie i z oddaniem pracowała do końca lat 80, następnie przeszła na emeryturę. Kolejnym kierownikiem biura została Zofia Kapias do lat 1999. Od 2000 r. na stanowisku kierownika biura pracowała pani Monika Błoniarz do 2004 r. Po tym okresie obowiązki kierownika biura pełnił Prezes Jerzy Kacer oraz pani Danuta Szczepańska pełniąca równocześnie od 1985 r. funkcję głównej księgowej Tar. WOPR do chwili obecnej. Od 2005 r. obowiązki kierownika biura po ogłoszonym konkursie przejął pan Marcin Wojtarowicz, pełniąc tę funkcję do chwili obecnej.
W tym okresie poświęcano dużo uwagi szkoleniu nowych kadr ratowników. Pierwszy kurs na stopień ratownika Ii-ej i I-ej klasy, na Ziemi Tarnowskiej, odbył się w czerwcu 1965 r. i prowadzili go Lesław Lewicki oraz mgr Wacław Kowalski z Krakowa Instruktor WOPR nr 006. Również częstym gościem był instruktor ratownictwa mgr Andrzej Wójcicki nr 090. Obaj w tamtym czasie byli pracownikami naukowymi Krakowskiej WSWF. Kontakty z tymi instruktorami były bardzo zażyłe i sympatyczne dlatego chętnie przyjeżdżali do Tarnowa. Z tego kursu wywodzą się następujący ratownicy – I-ej klasy Jerzy Szewczuk, II-ej klasy Paweł Preis, Lesław Bergaut, Jan Szczurek, Henryk Półkoszek, Jerzy Kacer, Jan Szczurek i inni.
W tym samym czasie uprawnienia ratownika I klasy uzyskał na kursie Andrzej Kiełbusiewicz. Natomiast najstarszym ratownikiem II klasy, bo od 1960, jest Ryszard Lis który -zyskał stopień Ratownika II klasy na krakowskiej uczelni WSWF, sygnowany przez Polski Związek. To jest jedna z najstarszych legitymacji ratownika na naszym terenie.
Prawdopodobnie nasz kolega jest jednym z najstarszych ratowników w kraju, który nadal jest aktywnym na naszym terenie. Wiele artykułów o Tarnowskim WOPR, na przestrzeni lat, było dziełem naszego ratownika, redaktora wielu gazet, współzałożyciela Tarnowskiego Magazynu Informacyjnego „Temi” Ryszarda Lisa.
Legitymacja przedstawia uprawnienia ratownika wodnego Klasy I wydana w 1965 r.
W tamtym czasie stopnie ratownicze były inne: ratownik Klasy II, to obecnie Młodszy Ratownik, a ratownik Klasy I, to obecnie Ratownik Wodny, z tym że oba stopnie upoważniały do pracy zarobkowej.
W wyniku propagowania ratownictwa wodnego i szkoleń podczas kursów zaczęło przybywać nowych ratowników, którzy stawali się członkami tarnowskiego WOPR. 1 Ja początku ratownicy pełnili dyżury głównie na basenie przy ul. Janka Krasickiego (obecnie J. Piłsudskiego). Basen ten stanowił też bazę szkoleniową tarnowskiej komendy powiatowej WOPR. Z czasem jednak ratownicy zaczęli chronić kąpiących się nad Dunajcem, w tym zwłaszcza w ośrodku „Mewa” przy Zakładach Azotowych. W tym okresie wody tarnowskie pochłaniały wiele ofiar. Tarnowskie WOPR, za sprawą Lesława Lewickiego, postawiło na szybkie zwiększenie przeszkolonych osób na poszczególne stopnie ratownicze. W wyniku prowadzonych kursów i szkoleń już w roku 1967 odnotowano poważny wzrost liczby członków tarnowskiego WOPR. Zrzeszał on bowiem 180 ratowników wyszkolonych przez PZP oraz członków WOPR.
Ważnym działaniem było też, wspólnie z milicją, wytypowanie miejsc przydatnych do kąpieli nad rzeką Biała i Dunajcem w okolicach miasta oraz najbardziej niebezpiecznych. Szczególnie ochraniane przez ratowników i MO były kąpieliska nad rzeką Białą i Dunajcem w Janowicach, Zgłobicach, Mikołajowicach, Tuchowie, Tarnowie-Świerczkowie, Niedomicach, Ciężkowicach, Pleśnej i Koszycach, gdzie wprowadzono zakaz kąpieli bez opieki ratowników. Ciężkowice stały się miejscowością, w której wypoczywało społeczeństwo Tarnowa. Soboty i niedziele w Ciężkowicach ryły modne, a organizowane przez zakłady pracy wyjazdy należały do obowiązujących i finansowano je z funduszów socjalnych. Mimo zwiększającej się ilości ratowników ludzie bardzo często wybierali miejsca gdzie było spokojnie na uboczu i bez ratowników. Niestety zakaz kąpieli w miejscach nie chronionych był często łamany co doprowadzało do wielu utonięć. Mimo częstych kontroli prowadzonych przez ratowników liczba utonięć utrzymywała się na tym samym wysokim poziomie. Wraz ze wzrostem liczby członków WOPR, dyżurów nad wodami oraz kontroli, które były coraz częstsze, liczba wypadków powoli malała. Równocześnie corocznie rosła ilość godzin przepracowanych społecznie przez WOPR-owców i ratowników nad wodami. Dzięki temu poprawiało się znacznie bezpieczeństwo kąpiących i wypoczywających zad wodami. Ratownicy zyskiwali coraz większe uznanie i szacunek wśród społeczeństwa. Świadczyła o tym najlepiej wzrastająca liczba widzów podczas organizowanych c okazów ratownictwa wodnego, w tym zwłaszcza w czasie corocznych obchodów „Dnia Ratownika” oraz coraz większa ilość osób wypoczywających na kąpieliskach strzeżonych przez członków WOPR i ratowników. Coraz więcej młodzieży zaczęło uczyć się pływać. Dzięki aktywnej współpracy z Tadeuszem Michalskim – Przewodniczącym Powiatowego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu w Tarnowie – corocznie kilka kursów nauki pływania dla PKKFiT organizowali ratownicy.
Pionierskie lata tarnowskiego WOPR zaznaczyły się wzrostem liczby członków oraz różnorakich form działalności zmierzających do poprawy bezpieczeństwa nad wodami. W roku 1967 w wyniku pozytywnie zaliczonych kursów nowymi ratownikami zostało 37 osób. Coraz bardziej rosły umiejętności ratownicze członków WOPR
prowadzących właściwe patrole, czego efektem było wiele akcji pomocy tonącym zakończonych sukcesem. Jak wynika z danych zamieszczonych w kronice WOPR w roku 1967 ratownicy uratowali życie 58 osobom, co było bardzo dużym sukcesem organizacyjnym. Drużyny tarnowskiego WOPR zdobywały w tym czasie czołowe miejsca w konkursach, między innymi „Kierunek bezpieczne wody” organizowanym przez Zarząd Główny WOPR. Podczas tego lata ratownicy nauczyli pływać około 2 tysiące dzieci w powiecie tarnowskim. Powoli organizacja krzepła i coraz lepiej spełniała swoją ważną i potrzebną społecznie rolę.
Dalszym etapem rozwoju tarnowskiego WOPR były lata 1967-1972. Nadawał im kierunek nowy prezes Zarządu Powiatowego Józef Krakowski, który zastąpił Lesława Lewickiego. Założyciel tarnowskiego WOPR zrezygnował z pełnienia tej funkcji, ale został wybrany wiceprezesem, natomiast funkcje sekretarza powierzono Adamowi Dmochowskiemu. W tym czasie główną uwagę poświęcono szkoleniu nowych ratowników oraz nauce pływania młodzieży. Dla koordynowania tych działań przy Zarządzie Powiatowym WOPR powołano Komisję Szkoleniową, której celem było zwiększenie ilości kursów nauki pływania i mobilizowanie nowych członków do podejmowania szkolenia na poszczególne stopnie. Zatrudniona została na etat, jako kierownik biura, Helenka Nowak. To ona zajmowała się sprawami biura i zapisami na kursy. W roku 1969 w organizacji zrzeszonych było 3 instruktorów ratownictwa 11 ratowników wodnych i 66 młodszych ratowników. W roku tym ratownicy zorganizowali 22 kursy nauki pływania na otwartym basenie przy ul. Krasickiego, które ukończyło 330 dzieci i młodzieży. Drużyny WOPR uczestniczyły w konkursie „Bezpieczne wody” i zajęły III miejsce w województwie krakowskim, co było pierwszym dużym sukces .
22 lipca 1969 roku otwarto krytą pływalnie w Mościcach. Z Krakowa przybył jeden instruktor, a zarazem trener pływania, wielokrotny Mistrz Polski w pływaniu stylem klasycznym A. Kiełbusiewicz. W dniach 29-30 lipca 1967 r. odbyły się Ogólnopolskie Zawody w Ratownictwie i Andrzej Kiełbusiewicz zdobył tytuł Mistrza Polski. To on reaktywował, po wielu latach niebytu w Tarnowie, sekcję pływacką przy ZS Unia Tarnów. Jeszcze lepsze efekty uzyskano na przełomie lat 1970/71. Dzięki dobrej działalności instruktorów Komisji Szkoleniowej udało się, od 10 sierpnia 1970 r. do 4 lutego 1971 r., wyszkolić 61 nowych ratowników. Liczba członków tarnowskiego WOPR wzrosła do 297. Zrzeszeni oni byli w 18 drużynach działających na terenie miasta i powiatu tarnowskiego. Szkolenie ułatwił fakt otwarcia i udostępnienia mieszkańcom Tarnowa oraz ratownikom basenu krytego ZKS Unia, jak również prowadzenie systematycznej nauki pływania dzieci, młodzieży i dorosłych. Systematycznie prowadzona praca szkoleniowa zaczęła przynosić efekty. Tarnowscy ratownicy zaprezentowali wysoki poziom wyszkolenia podczas trzecich Powiatowych Zawodów w Ratownictwie Wodnym. Wygrali je Andrzej Kiełbusiewicz przed Jerzym Kacerem i Maria Chmura przed Anną Frączyk.
W roku 1971 odnotowano iż do stowarzyszenia należało już 4 instruktorów ratownictwa, 4 starszych ratowników 14 ratowników i 96 ratowników młodszych prezentujących wysoki poziom wyszkolenia. Te umiejętności przełożyły się na sukcesy w ratowaniu tonących. W 1971 r. roku uratowano 16 istnień ludzkich. Niestety w 7 innych akcjach ratowniczych nie udało się zapobiec nieszczęściu.
W roku 1972 obchodzono w Tarnowie 10-lecie istnienia stowarzyszenia. Z tej okazji zorganizowano kilka imprez promujących działalność WOPR w tym Dzień Ratownika z bogatym programem rekreacyjno-sportowym. W okresie letnim zorganizowano trzy kursy na młodszego i jeden na starszego ratownika, w których umiejętności ratownicze uzyskało kilkudziesięciu młodych tarnowian. Ratownicy spędzili na społecznych dyżurach nad wodami 6 i pół tysiąca godzin interweniując w 232 przypadkach, mimo tego odnotowano 5 utonięć spowodowanych nie przestrzeganiem zakazów kąpieli.
W roku 1973 nastąpiła kolejna zmiana na stanowisku prezesa. W wyniku odbytego w dniu 4 stycznia III Zjazdu Oddziału WOPR w Tarnowie, z kierowania stowarzyszeniem zrezygnował dr Józef Krakowski, a delegaci powierzyli tę funkcję dr Mieczysławowi Forysiowi. Nowy prezes pełnił ją przez dwie kadencje czyli do roku 1983. Podczas zjazdu sporo uwagi poświęcono sprawie podniesienia na wyższy poziom szkolenia ratowników. Na efekty nowych propozycji i ustaleń szkoleniowych zaproponowanych podczas zjazdu nie trzeba było długo czekać. Podczas siedmiu kursów uprawnienia młodszego ratownika uzyskało 119 osób, ratownika wodnego 13, a starszego ratownika 7 ratowników wodnych. Liczba drużyn wrosła do siedemnastu. W1974 drużyna WOPR z Tarnowa w składzie Anna Ptak, Grażyna Barwacz, Barbara Zabawa oraz Jerzy Szewczuk, Stanisław Kaczocha i Marek Mleczko wygrała zawody wojewódzkie odbyte w Gródku nad Dunajcem. Trenerem tej grupy był Jerzy Kacer a kierownikiem Lesław Lewicki.
Dobra praca szkoleniowa została zauważona przez Zarząd Wojewódzki WOPR w Krakowie i podkreślona podczas I Zjazdu Wojewódzkiego odbytego w Krakowie w roku 1975. Gdy nastąpiła reforma struktur administracyjnych kraju Zarząd Powiatowy WOPR w Tarnowie uzyskał status wojewódzki. Na zjeździe nadzwyczajnym ponownie wybrano pierwszym prezesem Tarnowskiego ZW WOPR Mieczysława Forysia, a wice prezesami Jerzego Boguszewskiego i Lesława Lewickiego. Sekretarzem został Jacek Nawrocki. W nowej strukturze organizacyjnej rozpoczęto aktywną pracę. O aktywnej działalności WOPR-owców świadczy na przykład liczba wydanych kart pływackich. W roku 1977 otrzymało je, w wyniku zaliczonej próby, 2860 pływaków. W zawodach Strefowych Mistrzostw Polski Ratowników ekipa prowadzona przez Jerzego Kacera zajęła 2 miejsce za Katowicami, co było bardzo dużym sukcesem. W pokonanym polu znalazły się m.in. reprezentacje Chorzowa i Krakowa. Wzrosła liczba instruktorów ratownictwa, których umiejętności i uprawnienia przyczyniły się do zwiększenia liczby prowadzonych kursów i szkoleń. W roku 1978 było ich już 9. W tym czasie 23 członków miało uprawnienia starszych ratowników, 81 wodnych, aż 482 młodszych ratowników. Organizacja zrzeszała 661 członków. Takie były efekty działalności szkoleniowej prowadzonej aktywnie na przełomie kilku lat.
Tarnowski WOPR wchodził w dojrzały wiek. 17 grudnia 1977 odbył się IV ale już Wojewódzki Zjazd WOPR. Skład prezydium ZW WOPR oraz program działania nie uległy zmianie. Po zwycięstwie w Strefowych Mistrzostwach Polski w Ratownictwie nasza reprezentacja zakwalifikowała się do Mistrzostw Polski. Osiągnięcia Tarnowskiego Wojewódzkiego WOPR docenił Zarząd Główny WOPR z prezesem Wojciechem Płóciennikiem na czele, który kilkakrotnie odwiedzał naszą organizację. Efektem tej współpracy było polecenie zorganizowania 12 Ogólnopolskich Międzynarodowych Mistrzostw Polski w Ratownictwie na Ziemi Tarnowskiej.
I tak 24-25 czerwca 1978 r. w Tarnowie odbyły się dwudniowe 12 Ogólnopolskie Międzynarodowe Zawody Ratowników Wodnych. Startowali w nich reprezentanci RFN, Holandii, Bułgarii i Polski.
Zawody rozegrano na zalewie w Dwudniakach i Pływalni ZKS Unii Tarnów. Repre¬zentacja Tarnowa pod okiem Jerzego Kacera w składzie Halina Dobosz, Ewa Michałek, Katarzyna Barnak, Wiola Grzybowska, Anna Ptak, Krzysztof Gajda, Piotr Golemo,Jacek Sławiński i Andrzej Stańczyk. To ta grupa zajęła 5 miejsce w kraju przez dwa lata, tj.w 1977 i 1978 r. W późniejszym czasie doszły do niej Ewa Fryś (obecnie Jackowska), Joanna Glińska (obecnie Rozkuszka). Kierownikiem ekipy był Lesław Lewicki, który wyjeżdżał z ekipą na wszystkie zawody. Anna Ptak zakwalifikowana została do reprezentacji Polski ratowników w 1976 r. oraz 1977 r. i reprezentowała kilkakrotnie nasze miasto na zawodach międzynarodowych.
Ratownicy, prócz przeprowadzania sprawdzianów i wydawania kart pływackich, uczyli pływania dzieci i młodzież. Tylko w roku 1978 skorzystało z tego programu około 1200 najmłodszych obywateli Tarnowa i okolic. Tarnowskie WOPR wydało biuletyn informacyjno szkoleniowy, a w nim „Metodyka nauczania pływania początkowego dla ratowników”. Dzięki dobrej współpracy i pomysłom Komisji Szkoleniowej i Zarządu organizowano spotkania ratowników przed sezonem z Komisją Szkoleniową. Przez szkolenia oraz wzajemne dzielenie się doświadczeniami na efekty pływackie nie trzeba było długo czekać.
Najbardziej owocny pod względem nauki pływania był rok 1979, który ONZ ogłosiła Międzynarodowym Rokiem Dziecka. Ratownicy WOPR, po zdobytym doświadczeniu, włączyli się w aktywne działania na rzecz nauki pływania dzieci i młodzieży.
W roku tym w prowadzonych przez nich kursach nauki pływania uczestniczyło około 2 tysięcy osób. Prowadzono równocześnie akcję popularyzacji ratownictwa oraz naukę właściwego i bezpiecznego zachowania się nad wodami. Na pływalni letniej WOSiR-u przy ul. Krasickiego, dzięki wzorowej pracy drużyny TKKFiT „Delfin”, któ¬rej kierownikiem został wybrany przez członków drużyny Ryszard Kacer, odbywały się corocznie m.in. konkursy wiedzy na temat ratownictwa wodnego oraz konkursy plastyczne zakończone wystawą pt. „WOPR w oczach dziecka” prezentowaną na holu pływalni letniej. Akcję nauki pływania kończyły zawody połączone z pokazem ratownictwa wodnego. Kursy nauki pływania ukończyło blisko 900 osób, wydano ponad 3 tysiące kart pływackich. Ratownicy przepracowali ponad 11 tysięcy godzin społecznie na wszystkich akwenach wodnych województwa tarnowskiego.
Początek lat 80-tych zaznaczył się pewnym regresem w podnoszeniu kwalifikacji starszych ratowników i instruktorów, gdyż scentralizowano szkolenia na te stopnie w ośrodku ZG WOPR w Tamie na Mazurach. Wiązało się to z urlopowaniem, większymi kosztami i wydatkami za kurs oraz dłuższym pobytem. Także sytuacja w kraju nie sprzyjała wyjazdom. Dobre natomiast efekty uzyskiwano w szkoleniu młodszych ratowników. W roku 1981 do tarnowskiego WOPR należało ponad tysiąc członków zrzeszonych w kilkunastu drużynach terenowych w tym m.in. w Czchowie, Szczuci¬nie, Pleśnej, Ciężkowicach, Chotowej, Straszęcinie, Tarnowie, Zgłobicach, Koszycach i Mikołajowicach. Było wśród nich 606 młodszych, 134 wodnych, 35 starszych ratowników oraz ośmiu instruktorów ratownictwa. Drużyna WOPR działająca przy TKKF „Delfin” pod kierunkiem Ryszarda Kacera zajęła 1 miejsce w wojewódzkim etapie konkursu „Ratujemy tonących”. Nauczono pływać ok. 3900 osób i wydano 2534
kart pływackich. Na V Zjeździe Wojewódzkim w dniu 18 października, ze względu na wiele obowiązków w pracy, dr Foryś podziękował wszystkim delegatom i prosił o przekazanie podziękowań każdemu członkowi naszej organizacji oraz zwrócił się z prośbą o zwolnienie z pełnienia funkcji prezesa. Funkcję prezesa Tarnowskiego ZW WOPR powierzono Jerzemu Niklasowi, wiceprezesów Jackowi Nawrockiemu i Kazimierzowi Owsianemu, natomiast sekretarza Lucynie Błoniarz.
W jubileuszowym w roku 1982 r. Tarnowski WOPR zrzeszał 1017 członków, którzy przepracowali społecznie 20 tysięcy godzin ochraniając różne akweny wod¬ne. W konkursie „Ratujemy tonących” uczestniczyło 17 drużyn. Z okazji 20-lecia zorganizowano szereg imprez promujących ratownictwo oraz przeprowadzono akcję nauki pływania i wydawania kart pływackich. Ratownicy nauczyli pływać blisko cztery tysiące osób, a 2900 dobrze pływających zdobyło karty pływackie.
W kolejnych latach 80-tych zaznaczył się pewien spadek zainteresowania ratownictwem wodnym wśród tarnowskiej młodzieży. Stosunkowo mała liczba osób zgłaszała się na kursy ratownictwa różnych szczebli, z których kilka, ze względu na małą liczbę chętnych, się nie odbyło. Np. w roku 1986 tytuł młodszego ratownika uzyskało zaledwie 19 osób, a ratownika wodnego 8. Nie mniej jednak liczba członków WOPR systematycznie rosła przekraczając tysiąc osób. W konkursie „Ratujemy Tonących” pierwsze miejsce zajęły: Drużyna „Familia” oraz drużyna działająca przy Posterunku MO w Szczucinie pod kierownictwem Kazimierza Owsianego. Nadal prowadzono szeroką akcję popularyzacji pływania i bezpiecznego przebywania nad wodami, organizowano pokazy ratownictwa, uczono pływać i wydawano karty pływackie. Do czołowych drużyn dobiła również drużyna WOPR przy TKKFiT „Delfin” aktywnie rozwijała swoją działalność nie bacząc na innych. Za własne środki przemierzała setki kilometrów z pokazami ratowniczymi, prowadziła pogadanki na koloniach letnich w całym województwie tarnowskim informując o ilości utonięć i miejscach bardzo niebezpiecznych oraz bezpiecznej kąpieli na terenach naszego województwa.
Proporce zdobyte przez drużynę Tarnowskiego WOPR „Delfin”
Akcję nauki pływania zakończyły zawody połączone z pokazem ratownictwa wodnego, a kursy nauki pływania ukończyło blisko 900 osób, wydano ponad 3 tysiące kart pływackich. Ratownicy przepracowali ponad 11 tysięcy godzin.
V Wojewódzki Zjazd WOPR odbył się 7 grudnia 1986 roku. Prezydium ZW WOPR uległo drobnym zmianom. Funkcję prezesa powierzono nadal Jerzemu Niklasowi, wiceprezesów Lucynie Błoniarz i Kazimierzowi Owsianemu, a sekretarza Zofii Kapias. Nowe władze zdynamizowały pracę organizacji dzięki aktywnemu wsparciu i pomocy finansowej ze strony prezesa Jerzego Niklasa, który pełnił funkcję dyrektora KKFiT Urzędu Wojewódzkiego w Tarnowie. Można się o tym przekonać czytając bardzo szczegółowe i konkretne sprawozdania z działalności za lata 1987-91 przygotowane przez ustępującego prezesa Jerzego Niklasa na VI Zjazd Wojewódzki WOPR. Znajduje się w nim m.in. dokładny skład nowego 21-osobowego zarządu wybranego podczas VI zjazdu w dniu 7 grudnia 1991 roku i jego prezydium. Członkami prezydium ZW WOPR w Tarnowie zostali wówczas wybrani czołowi działacze: Jerzy Niklas, Lucyna Błoniarz, Kazimierz Owsiany, Zofia Kapias, Zbigniew Turek, Wiesław Kociołek, Andrzej Gucwa, Jerzy i Ryszard Kacerowie. Kierowali oni organizacją, przez całą kadencję prócz Andrzeja Gucwy. Przewodniczącym 5-osobowej Komisji Rewizyjnej został Marek Marszałek, który do dnia dzisiejszego jest etatowym ratownikiem na pływalni Unii, obecnie TOSiR. Jest to osoba oddana bez reszty ratownictwu i co¬rocznie pracująca nad Jeziorem Rożnowskim niosąca pomoc potrzebującym w czasie kąpieli, jak również jednostkom pływającym w czasie silnych wiatrów.
Po rezygnacji Marka Marszałka funkcję przewodniczącego Kom. Rewizyjnej objął dotychczasowy ratownik i członek Tarnowskiego WOPR Roman Lewiński. Funkcję tę pełni bez przerwy do 2003 r.
Marek Marszałek (na zdjęciu obok) zdobywca:
- w roku 1981 r. tytułu najlepszego kąpieliska w kraju w konkursie „Lata z radiem” Gródek n/Dunajcem.
- honorowe wyróżnienie przez ZG WOPR 1981 za wzorowe pełnienie obowiązków ratownika.
- najlepsze kąpielisko „Lata z radiem” 1989 r. Rożnów.
- najlepszy ratownik 1992 r. „Lata z radiem”
Sukcesy te osiągnął pracując na kąpielisku w Gródku n/Dunajcem pow. Nowy Sącz, wówczas było to kąpielisko w województwie nowosądeckim i starszy Ratownik Marek Marszałek był członkiem Tarnowskiego WOPR do 1986 r.
Dzięki ratownikom, którzy wykonywali swą pracę z pasją i uzyskali najwyższe osiągnięcia w kraju tj. członkom drużyny „Delfin” (w skład której wchodzili bracia: Jerzy, Ryszard, Zdzisław, Kazimierz Kacerowie, Jan Stanowski, Maciej Jasiewicz, Ryszard Jakubowski, Jerzy Trojanowski, Henryk Półkoszek i inni) oraz Markowi Marszałkowi.
Tarnowskie WOPR cieszyło się dużym szacunkiem w kraju. Bardzo częstym gościem naszej organizacji był Prezes ZG WOPR Wojciech Płóciennik, który stawiał nasze drużyny za przykład właściwej pracy innym jednostkom WOPR.
Podczas VI zjazdu delegaci powierzyli kierowanie organizacją tym samym osobom na czele z prezesem Jerzym Niklasem.
„Największym osiągnięciem, którym szczyci się nasza organizacja – czytamy w tym sprawozdaniu – jest ilość osób wyratowanych.
W okresie mijających 5 łat nasi członkowie uratowali 89 osób”.
Na przestrzeni tych lat liczba członków co prawda zmniejszyła się z 1113 do 714, a drużyn z 21 do 17, ale efekty działalności były nadal imponujące.
Obok ratowania tonących, wydawano corocznie ponad 2 tysiące kart pływackich, pełniono nad wodami społeczne dyżury w ilości co najmniej 20 tysięcy godzin rocznie.
Najbardziej aktywne drużyny działały m.in. w Mikołajowicach, Dwudniakach, Czchowie, Szczucinie, Brzesku, Bochni, Mędrzechowie, w Tarnowie przy Zakładach Azotowych oraz przy TKKF „Delfin”.
Powstała i dobrze funkcjonowała także specjalna drużyna płetwonurków.
Kierownikiem tej drużyny został Marian Kuta instruktor nurkowania swobodnego, ratownik wodny z dużym doświadczeniem specjalistycznym. Zajęcia odbywały się raz w tygodniu na / pływalni w Mościcach a grupa liczyła dwanaście osób. Drużyna działała przy Tarnowskim klubie PTTK.
W tym czasie powstała również tzw. lotna drużyna WOPR, w skład której wchodził obowiązkowo płetwonurek.
Dużym sukcesem było wybudowanie w roku 1987 przez członków drużyny „Familia” Woprówki przy akwenie wodnym w Dwudniakach, która stała się ośrodkiem szkolenia kadr ratowniczych regionu tarnowskiego. Bardzo duży wkład pracy włożył i czuwał nad realizacją budowy kierujący drużyną Ryszard Błoniarz i Lucyna Błoniarz. To dzięki ich uporczywości powstał ten obiekt. Natomiast drewniany budynek zakupił prezes Tarnowskiego WOPR Jerzy Niklas ze środków przekazanych z Urzędu Wojewódzkiego na Tarnowski WOPR.
W Szczucinie nad Wisłą tamtejsza drużyna wybudowała własną Woprówkę dzięki ofiarnej pracy członków Tarnowskiego WOPR: Kazimierza Owsianego, Józefa Kopacz, Jana Nogi, Jerzego Piotrowskiego i innych. Do dyspozycji tarnowskich ratowników było ponad 15 łodzi motorowych i wiosłowych, a także inny potrzebny sprzęt w tym m.in. silniki, koła, kamizelki ratunkowe, bosaki, rzutki. Większość tego sprzętu zakupiono z dotacji ZG WOPR.
Problemem, który wystąpił podczas zjazdu, była sprawa użytkowania obecnego lokalu, za którego wynajem czynsz podniósł drastycznie Pałac Młodzieży. W efekcie doszło do jego zmiany. W niedługim czasie ZW WOPR przeniósł się do obiektu przy stadionie sportowym KS Tarnovia przy ul. Wodnej. Było to pomieszczenie skromne ale musiało zadowolić zarząd.
Na różnych akwenach wodnych odbywały się niemal codziennie pokazy ratownictwa. Dzięki ofiarnej pracy społecznej w ciągu jednego miesiąca Drużyna Lotna „Delfin” odbywała ich dokładnie 35 na całym terenie ówczesnego województwa tarnowskiego. Jeżdżono na własny koszt nikt nie brał za tę pracę żadnych środków pieniężnych. Kierownikiem drużyny był wybrany Ryszard Kacer, który pełnił funkcję kierownika basenu przy ul. Piłsudskiego.
Lata 90-te przyniosły nowe I wyzwania w działalności tar- ! nowskiego WOPR. Uchwalono je podczas odbytego 7 grudnia 1991 roku VI Wojewódzkiego Zjazdu WOPR. Najwięcej uwagi poświęcono profilaktycznym działaniom zmierzającym do zapobiegania utonięciom i nieszczęśliwym wypadkom podczas kąpieli. Np. w roku 1991 ratownicy przeprowadzili 39 prelekcji na temat bezpiecznej kąpieli, których wysłuchało 2885 uczniów.
W rok 1992 zorganizowano 14 punktów zdobywania kart pływackich, które 34 ratowników wydało aż 2603 pływakom. Po ukończonych kursach 52 ratowników zasiliło organizację WOPR. Było to możliwe m.in. dzięki udostępnieniu krytej pływalni oraz zalewu w Straszęcinie. Wiceprezesem został wybrany Grzegorz Matyfi trener pływania i ratownik WOPR. Dzięki swojej operatywności, w ramach ogólnopolskiej akcji Jacka Kuronia „Podaruj dzieciom lato, podaruj dzieciom zdrowie”, zorganizował kolonie i obozy dla dzieci z ubogich rodzin oraz dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. Dzieci na tych kolo¬niach miały zajęcia z pływania oraz ćwiczenia gimnastyczne na sali. Grzegorz Matyfi na okres wakacji zatrudnił trenera i ratownika Jerzego Kacera. Wspólnie zajęli się nauką pływania oraz ćwiczeniami rehabilitacyjnymi.
Dzieci na koloniach pod patronatem Jacka Kuronia spędziły niezapomniane chwile i przez długi okres korespondowały z prowadzącymi zajęcia. Jerzy Kacer pracował w tym ośrodku przez trzy lata, tj. 1999, 2000, jak również 2001 r. Zajęcia były prowadzone społecznie nie licząc godzin. Podczas tego pobytu zorganizowano również kursy na MR i RW. Następnie utworzono drużynę, która w następnym roku wygrała konkurs wojewódzki na „Najlepszą drużynę Województwa Tarnowskiego”. Na jej kierownika został wybrany Jerzy Kacer a zastępcą Grzegorz Matyfi. Prowa¬dzono dyżury, wykonywano prace w celu upiększenia ośrodka, aby przyciągnąć jak największą ilość osób. W owym czasie nigdzie, prócz basenu ZKS Unii, nie było żadnej krytej pływalni na tym terenie.
Mimo tak szeroko zakrojonej akcji profilaktycznej i staraniom ratowników w roku 1992 utonęła rekordowa liczba 21 mieszkańców województwa tarnowskiego, z czego
10 w rzekach. Dlatego Tarnowski WOPR podjął działania zmierzające do zmniej¬szenia ilości utonięć w terenie. Nieodzownym było wejście z informacjami do szkół podstawowych i średnich województwa tarnowskiego oraz ośrodków kolonijnych. W czasie wakacji na terenach województwa tarnowskiego przebywało około 30 kolonii letnich oraz półkolonii i do tych osób także były adresowane pogadanki i pokazy.
W latach 1993 – 99 Tarnowscy WOPR- owcy kontynuowali wszelkie działania zmierzają-ce do poprawy bezpieczeństwa nad wodami. Obok dyżurów na akwenach wodnych i rzekach podczas sezonu letniego, corocznie organizowali kilkadziesiąt prelekcji i pogadanek, a także pokazów ratownictwa wodnego oraz przeprowadzali sprawdziany i wydawali karty pływackie.
Rekordowy był pod tym względem rok 1993, w którym karty pływackie otrzymało aż 3024 osoby. Organizowano także konkursy i wystawy promujące potrzebę bezpiecznego zachowania w czasie kąpieli.
Ważnym wydarzeniem było ufundowanie i wykonanie sztandaru, który został uroczyście poświęcony i wręczony członkom Tarnowskiego WOPR.
Uroczystość odbyła się 29 czerwca 1994 roku podczas obchodów Dnia Ratownika. Sztandar ufundowali członkowie tarnowskiego WOPR i instytucje: Niklas Jerzy, Lewicki Lesław, Półkoszek Henryk, Ptak Krzysztof, Pieprzyki Wojciech, Karczocha Stanisław, Michałowski Jacek, Wiśniowski Janusz, Kacer Jerzy, Cybuch Józef, Kuta Marian, Owsiany Kazimierz, Fistek Andrzej, Musiał Jan, Kamiński Jan, Turek Zbigniew, Rachwał Robert, Kapias Zofia i Janusz, Taraszka Anna, Drużyna WOPR Familia oraz Urząd Miasta Tarnowa, Urząd Gminy Szczucin i Wojewódzkie Zrzeszenie LZS.
W 1996 zorganizowano kurs na sternika motorowodnego, który ukończyło 35 ratowników. Ratownicy brali udział w akcji niesienia pomocy poszkodowanym w czasie powodzi. Lesław Lewicki został odznaczony medalem za „Ofiarność i Odwagę”.
9 marca 1997 roku odbył się VII Wojewódzki Zjazd WOPR, który powierzył funkcje prezesa Lucynie Błoniarz. Liczba członków WOPR w tym czasie oscylowała wokół tysiąca. Jak wynika z danych np. w roku 1998 było ich 964. Na ten rok przypadła rocznica 100-lecia Ratownictwa Wodnego w Polsce.
Również Tarnowscy Ratownicy zostali wyróżnieni medalem 100-lecia Ratownictwa w Polsce przez Prezesa ZG WOPR. Byli to Lucyna Błoniarz, Jerzy Niklas, Jerzy Kacer.
W wyniku weryfikacji pod koniec 1998 r. Tarnowski WOPR zrzeszał 719 członków. Wykonano po raz pierwszy spis czynnych ratowników. Skreślono wszystkich którzy nie płacili składek więcej niż 2 lata. Organizowano wszelkiego rodzaju formy wypoczynku i zabawy w wodzie: pływanie, przejażdżki kajakowe dla dzieci i starszych.
24 stycznia 1999 roku, w związku z kolejnymi zmianami podziału administracyjnego kraju i utratą przez region tarnowski statusu województwa, odbył się VIII Nadzwyczajny Zjazd. Był to już ósmy zjazd w historii tarnowskiego WOPR. Podczas zjazdu zmienił się jego status, z wojewódzkiego stał się znowu oddziałem powiatowym – Tarnowskim WOPR. Dokonano także wyboru nowego prezesa Tarnowskiego WOPR. Została nim Lucyna Błoniarz. Funkcje wice prezesów powierzono Jerzemu Kacerowi ds. szkoleniowych i Jackowi Pękali ds. organizacyjnych. Uchwalono także program działania, który kontynuował wcześniej sprawdzone formy działalności profilaktycznej, szkoleniowej, ratowniczej i organizacyjnej. W latach tych prowadzono liczne kursy na ratowników wszystkich stopni, a także szkolenia i pokazy, konkursy czy egzaminy na kartę pływacką. Głównie odbywały się one na zalewie w Dwudniakach koło Wierzchosławic, gdzie funkcjonowała stanica Tarnowskiego WOPR. Dzięki bardzo dużemu uporowi naszego kolegi Ryszarda Błoniarza, który wręcz dręczył prezesa Jerzego Niklasa, aby z środków Urzędu Kultury Fizycznej zakupił dla organizacji składany dom drewniany. Po zakupie zorganizował grupę sympatyków Tarnowskiego WOPR i ratowników wodnych, z którymi wspólnie budował, a zarazem nadzorował całą budowę.
W roku 2000 Bogdan Walkowicz i Jacek Pękala zainicjowali, pod egidą prezes Lucyny Błoniarz, budowę nowej stanicy na terenie przyległym do starej Woprówki. Przy budowie zaangażowali się bardzo Jacek Pękala i Bogdan Walkowicz i to dzięki nim stanęła nowa stanica WOPR w stanie surowym zamkniętym. Dzięki temu można było w 2002 roku uroczyście obchodzić w niej 40-lecie istnienia Tarnowskiego WOPR.
Z tej okazji odbyło się jubileuszowe spotkanie w czasie którego podsumowano dorobek i uhonorowano zasłużonych działaczy. Docenieni zostali również tarnowscy działacze przez ZG WOPR. Kilku z nich otrzymało odznaczenia z rąk Zbigniewa Siwca podczas spotkania w Belwederze. Złoty Krzyż Zasługi otrzymała Lucyna Błoniarz, a Brązowy Krzyż Zasługi Jerzy Kacer.
Końcówka kadencji stawała się bardzo ciężka. Brakowało środków na właściwe funkcjonowanie organizacji. Wkradł się chaos, podejrzenia, pomówienia i brak zaufania do jeszcze nie dawno kolegów. Ukazywały się negatywne artykuły w prasie, które jeszcze rozogniały stosunki. Bardzo szyb¬ko podupadał autorytet organizacji, który było trudno odbudować.
Kolejny etap działalności Tarnowskiego WOPR rozpoczął się od IX Walnego Zebrania Sprawozdawczo-Wyborczego odbytego 14 grudnia 2003 roku. Na prezesa wybrano Jerzego Kacera, wiceprezesem został Jerzy Piotrowski, skarbnikiem Grzegorz Markowski, sekretarzem Paweł Koćwin. Jako członkowie do zarządu weszli: Lucyna Błoniarz, Łukasz Świętochowski, Marek Możdżeń, Agnieszka Opitz i Ryszard Mróz. W krótkim czasie na posiedzeniu zarządu Lucyna Błoniarz zrezygnowała z działalności w Tarnowskim WOPR i powołała w powiecie Dąbrowa Tarnowska oddział nadwiślański WOPR.
Zarząd borykał się z wielkimi trudnościami finansowymi, ale skuteczna polityka działania pomału przynosiła pozytywne rezultaty. Stopniowo odbudowywano autorytet Tarnowskiego WOPR. Ratownicy organizowali na swoich akwenach imprezy w czasie których uczono pływać młodzież oraz szkolono następne kadry ratownictwa. Organizacja była coraz bardziej zauważana przez Prezydenta Miasta Tarnowa Mieczysława Bienia. Dalsza aktywniejsza współpraca z Wydziałem Oświaty i Wychowania oraz Urzędem Miejskim Tarnowa, a szczególnie z Prezydentem Tarnowa, dawnym członkiem WOPR i ratownikiem Mieczysławem Bieniem, dawała pozytywne rezultaty. Prezydent umożliwił wejście do wszystkich szkół z pogadankami profilaktycznymi na temat „Bezpieczeństwa i zachowania nad wodami”. Umożliwiono aktywną naukę pływania niemal we wszystkich szkołach podstawowych miasta Tarnowa na pływalni Unii Tarnów. W następnych latach pomoc miasta dla organizacji przychodziła za pośrednictwem Prezydenta Tarnowa Ryszarda Ścigały i wiceprezydenta Henryka Słomkę-Narożańskiego, który nigdy nie odmówił dobrej rady i pomocy.
Bardzo duży wkład w wyprowadzaniu księgowości ma w tym czasie Danuta Szczepańska główna księgowa, która po wielu kontrolach została nagrodzona przez Prezydenta miasta Tarnowa Ryszarda Ścigałę, podczas podsumowania roku sportowego w 2004 r. Nagrodzono również prezesa Jerzego Kacera za rozwijanie organizacji i działanie na rzecz mieszkańców Tarnowa, za wprowadzenie wielu innowacji w rutynowych działaniach WOPR. Jedną z nich było propagowanie idei zachowania i poprawy bezpieczeństwa nad wodami poprzez propagowanie pływania w tarnowskich szkołach w czym miał bardzo duże zasługi członek i instruktor WOPR Andrzej Kiełbusiewicz. W późniejszym czasie otwarto następny kryty basen przy TOSiR. Nauka trafiała do większej liczby osób, co znacznie poprawiło sytuację i zapewne wpłynęło na zmniejszenie liczby utonięć dzieci i młodzieży zamieszkałej w Tarnowie.
Liczba członków ustabilizowała się na pewnym poziomie. Jak wynika ze sprawozdania prezesa za lata 2003-2007, w roku 2007 tarnowski WOPR zrzeszał 9 instruktorów ratownictwa, 28 starszych, 113 wodnych i 165 młodszych ratowników.
2 kwiecień 2005 roku był dniem śmierci jednego z największych Polaków XX wieku papieża Jana Pawła II. Z inicjatywy prezesa, dla uczczenia pamięci zmarłego miesiąc wcześniej Papieża-Polaka, zorganizowano 2 maja pierwszy Otwarty Pływacki Memoriał – Sztafeta Pamięci. Patronat Honorowy objął ks. biskup Wiktor Skworc przesyłając do odczytania adres z błogosławieństwem i gratulacjami dla uczestników. W memoriale wzięła udział grupa ratowników, zawodnicy sekcji pływackiej, młodzież szkolna, osoby niepełnosprawne oraz wielu dorosłych z różnych stron powiatu tarnowskiego. Ogółem w memoriale wystartowało około 800 osób. Na zakończenie prezes zaprosił wszystkich obecnych za rok. Ta sztafeta kontynuowana jest co rocznie w dniu 2 kwietnia o godzinie 21.37, o czym szeroko informują media. Memoriał jest ważnym elementem tarnowskich uroczystości czczących pamięć po polskim papieżu, w której biorą udział władze miasta Tarnowa, starostwa powiatowego,
TOSiR, NSZZ „Solidarność” oraz klerycy tarnowskiego Wyższego Seminarium Duchownego, studenci PWSZ i przedstawiciele świata biznesu.
Członkowie WOPR, pływacy Unii i wszyscy chętni z całego powiatu przepływają dystans 26 kilometrów 516 metrów, co równa się 26 latom, 5 miesiącom i 16 dniom pontyfikatu papieża Jana Pawła II Wielkiego Polaka. Jest to niezwykle piękna i wzruszająca forma uczczenia pamięci tego Wielkiego już Błogosławionego Papieża.
Podczas Dnia Ratownika w roku 2006 prezydent miasta Tarnowa Mieczysław Bień wręczył „Dukat Tarnowski” prezesowi Jerzemu Kacerowi za zasługi dla Miasta Tarnowa, a Jerzemu
Niklasowi Błękitny Krzyż za Za¬sługi dla WOPR.
2007 r. przyniósł dalszą poprawę bytu organizacji, gdyż zaczęło wspierać ją coraz więcej sponsorów. W tym roku organizacja obchodziła 45-lecie istnienia. Z tej okazji Prezes Zarządu Głównego WOPR Jerzy Telak uhonorował kilku ratowników Medalami 45-lecia organizacji.
16 grudnia 2007 r. odbył się X Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy, na którym delegaci drużyn jednogłośnie wybrali na prezesa Jerzego Kacera, wiceprezesem ponownie został Jerzy Piotrowski, sekretarzem Paweł Koćwin, a do zarządu weszli: Henryk Iwaniec, Łukasz Świętochowski, Rafał Karabinowski, Michał Niedziela, który po niecałym roku pracy zrezygnował z działalności.
Po zjeździe prezes poszerzył działania.
Postawił na większą współpracę z Państwową Strażą Pożarną, tym bardziej że ZG WOPR również podpisał porozumienie o współpracy. Zaproponowano Komendantowi Tarnowskiej Państwowej Straży Pożarnej Tadeuszowi Sitko współpracę podczas akcji ratowania życia i mienia osób poszkodowanych.
Po kilkumiesięcznych konsultacjach z Komendantem PSP w dniu 28 sierpnia 2008 roku prezes Tarnowskiego WOPR Jerzy Kacer podpisał umowę o współpracy Tarnowskiego WOPR z Komendą Państwowej Straży Pożarnej w Tarnowie.
Doszło również do podpisania podobnego porozumienia o wzajemnej współpracy z Komendą Powiatową PSP w Bochni, a kontakt jest utrzymywany przez drużynę WOPR z tego terenu, której kierownikiem jest starszy ratownik Dariusz Maszewski. W razie potrzeby Tarnowski WOPR ma służyć pomocą wraz z sprzętem ratowniczym i osobowym. Umowa zakłada szerokie współdziałanie i pomoc wzajemną w prowadzonych akcjach ratowniczych nad wodą i podczas klęsk żywiołowych oraz powodzi.
28 lutego 2009 roku w Tarnowie, podczas Regionalnego Spotkania i szkolenia Instruktorów WOPR z województw małopolskiego, świętokrzyskiego i podkarpackiego, gościł prezes ZG WOPR Jerzy Telak, który pozytywnie ocenił efekty pracy tarnowskiej organizacji ratowników. Tarnowscy ratownicy wsparli akcję honorowego oddawania krwi prowadzoną przez Klub Honorowego Dawcy Krwi działający przy Jednostce OSP w Zakrzowie gmina Wojnicz. W tej jednostce działa ratownik wodny Marek Bachara. To on współorganizował zbiórkę krwi w swojej OSP. Na wniosek członka Zarządu Rafała Karabinowskiego i dzięki jego zaangażowaniu tarnowscy WOPR-owcy przeprowadzili też akcję honorowego oddawania krwi na tarnowskim rynku w dniu 21 czerwca 2009 roku, pod hasłem „WOPR uczy, pomaga i ratuje”. Wsparł ją również członek OSP Zakrzów Marek Bachara, również ratownik Tarnowskiego WOPR oddany organizacji.
W czasie tej akcji zebrano ponad 10 litrów krwi, cennego leku ratującego życie. Mimo kiepskiej pogody frekwencja dopisała. Po zakończonej akcji, podczas podziękowania grupie biorącej udział w zbiórce krwi, postanowiono spotkać się na tarnowskim rynku za rok.
Podczas powodzi, która m.in. zniszczyła zalew w Radgoszczy-Narożnikach ratownicy: Krzysztof Bogucki, Stanisław Kot i inni nieśli pomoc poszkodowanym narażając własne życie.
7 sierpnia 2009 roku tarnowscy ratownicy wzięli udział we wspólnych ćwiczeniach i szkoleniu ze strażakami PSP w Tarnowie.
Rok 2010 był rokiem dalszego rozwoju i współpracy z następną organizacją, która podpisała porozumienie. Jest nią Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe. Dzięki naszemu ratownikowi Mariuszowi Baranowi doszło do podpisania porozumienia o wzajemnych ćwiczeniach i współpracy TOPR z Tarnowskim WOPR. Porozumienie podpisali Naczelnik TOPR Jan Krzysztof i prezes.WOPR Jerzy Kacer.
W miesiącu wrześniu instruktorzy Henryk Iwaniec i prezes Jerzy Kacer przeprowadzili nieodpłatnie 10-cio dniowe szkolenie, kurs na stopień „Młodszego Ratownika”. Kurs ukończyło 10 ratowników TOPR, którzy po złożeniu przyrzeczenia, zostali zarazem ratownikami i członkami Tarnowskiego WOPR.
Natomiast wyselekcjonowana grupa 10 ratowników WOPR została wstępnie przeszkolona z elementów dopinania i schodzenia po linie na tarnowskim otwartym basenie, następnie ta grupa wyjechała do Zakopanego na 6-dniowe przeszkolenie w górach i na śmigłowcu.
Zwieńczeniem szkolenia, pod koniec miesiąca października, były wspólne ćwiczenia z TOPR- wcami na śmigłowcu, w wykonywaniu skoków do jeziora czorsztyńskiego, a następnie podejmowania poszkodowanego z wody do śmigłowca przy pomocy wyciągarki. Zajęcia oraz szkolenie cieszyło się dużym zainteresowaniem lecz ilość miejsc była ściśle określona i dlatego w wyniku selekcji wybrano najlepszych.
(ze zbiorów prywatnych)
Pod koniec maja 2010 roku tereny powiatu nawiedziła powódź 100-lecia. Podczas tej powodzi aktywnie uczestniczyli ratownicy WOPR w walce z żywiołem przy boku PSP w Tarnowie i Ochotniczych Straży Pożarnych w Woli Rogowskiej gmina Szczurowa, w Tuchowie i Pleśnej.
Za aktywny udział w udzielaniu pomocy powodzianom, grupa 32 ratowników Tarnowskiego WOPR została uhonorowana przez Prezesa ZG WOPR medalami „Za Powódź” oraz Listami Gratulacyjnymi od Ministra Spraw Wewnętrznych Jerzego Millera i Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska. Byli to: Barbara Brożek, Kazimierz Kacer, Marek Marszałek, Tomek Marszałek, Henryk Iwaniec, Mateusz Karaś, Waldemar Goleniowski, Tomasz Brach, Marcin Uszko, Jacek, Włodarski, Jerzy Kacer, Michał Szałajko i Kamil Piękoś.
WOPR-owcy wraz ze sprzętem pływającym ratowali dobytek oraz udzielali pomocy poszkodowanym. Akcja z udziałem 5 łodzi trwała przez tydzień. Za akcję specjalny dyplom i ryngraf od Starosty Tarnowskiego Mieczysława Krasa otrzymał prezes Jerzy Kacer.
Podczas tej powodzi zniszczył się sprzęt pływający organizacji, który do dnia dzisiejszego jest uzupełniany, dzięki pomocy naszych partnerów, takich jak Zakłady Azotowe, Kol- tar, Karpacka Spółka Gazownictwa z prezesem Bogdanem Pastuszko i dyrektorem Dariuszem Jamrozem, Zakłady Ceramiczne „Leier” z prezesem Lesławem Paciorkiem.
W maju 2011 roku wzięli ratownicy udziału w szkoleniu społeczeństwa miasta Tarnowa pod hasłem „Stop pijanym kierowcom”. W ramach współpracy z Młodzieżową Radą Miasta i Pałacem Młodzieży na Rynku przeprowadzono pokazy wykonania BLS na manekinie. Szkolenie miało nauczyć lub utrwalić nawyki wykonywania masażu serca i sztucznego oddychania w czasie udzielania pierwszej pomocy.
Za niesienia pomocy mieszkańcom Tuchowa w czasie została zaproszona na Dni Tuchowa. Podczas Dni Tuchowa ratownicy wspólnie ze strażakami OSP z Tuchowa wykonali pokaz udzielania pomocy ze śmigłowca, a burmistrz miasta Tuchów Mariusz Ryś uhonorował za duży wkład pracy podczas powodzi na rzece Biała w Tuchowie prezesa Tarnowskiego WOPR Jerzego Kacera „Medalem 700-lecia” Tuchowa, co było także podkreśleniem aktywnej i ciężkiej pracy całego zespołu ratowników. Ponadto 32 ratowników zostało już wcześniej wyróżnionych medalami „Za powódź 2010” przez Prezesa ZG WOPR Jerzego Telaka.
20 czerwca na tarnowskim rynku zorganizowano kolejną akcję honorowego oddawania krwi, która cieszyła się dużym zainteresowaniem. Łącznie oddano ponad 11 litrów bezcennego leku.
Rok 2010 i 2011 był rokiem przełomowym jeśli chodzi o zakończenie budowy nowej Wopr-ówki na Dwudniakach. Wymieniono całą instalację CO i wodną dzięki dużemu zaangażowaniu Jerzego Piotrowskiego. Instalacje wykonała nieodpłatnie jego firma instalacyjna.
Wykończono salę wykładową, zrobiono łazienkę z prysznicem, zakupiono kozę na 15 KW i zainstalowano ją do używania w celu ogrzewania całej góry. Wykończono pokój gościnny z widokiem na zalew. W dniu 22.09.2011 zorganizowano uroczystą inaugurację Stanicy Tarnowskiego WOPR na którą przybyli Wicemarszałek Małopolski Roman Ciepiela, ks. Biskup Wiesław Lechowicz, wiceprezydent Henryk Słomka-Narożański, Komendant Państwowej Straży Pożarnej Tadeusz Sitko, Komendant Małopolskiej Państwowej Straży Pożarnej Andrzej Mróz, dyrektor KSG Dariusz Jamroz.
W dniu 22.11. 2011r. Tarnowskie WOPR zorganizowało szkolenie Zarządu Małopolskiego WOPR na którym był obecny również Prezes ZG WOPR Jerzy Telak
11 kwietnia 2012 r. w Polskim Komitecie Olimpijskim odbyła się uroczystość z okazji 50-lecia WOPR w Polsce, w której uczestniczył prezes Tarnowskiego WOPR Jerzy Kacer.
Nie sposób w tym miejscu nie wymienić przez okres 50 lat społecznej pracy ratowniczej kierowników drużyn i ratowników niosących pomoc w chwilach za¬grożenia życia potrzebującym na terenie powiatu, województwa i znowu powiatu:
Teren Tarnowa:
Ratownicy zasłużeni na przestrzeni 50 lat: Lesław Lewicki, Marian Kiwior, Le¬sław Tokarski, Jan Czarnik, Ryszard Gabik, Henryk Półkoszek, Janusz Wiśniowski, Kazimierz Bień, Leopold Czerwiński, Ryszard Kacer, Kazimierz Kacer, Zdzisław Kacer, Krzysztof Podgórski, Ryszard Mróz, Ireneusz Skoczeń, Jacek Pękala, Anna Ptak, Krzysztof Ptak, Jacek Sławiński, Piotr Golemo, Krzysztof Gajda, Piotr Golemo, Marek Marszałek, Maciej Dudek, Janusz Kapias, Ewa Fryś, Joanna Glińska, Wioletta Grzybowska, Ewa Michałek, Katarzyna Barnak, Bogdan Walkowicz, Ryszard Jakubowski, Mariusz Baran, Jan Stanowski, Andrzej Kiełbusiewicz, Halina Dobosz, Beata Orzeł, Renata Pytka, Wojciech Pieprzycki, Eugeniusz Kochanowski, Jarosław Żmuda, Grzegorz Karczocha, Marian Kuta, Lucyna Błoniarz, Ryszard Błoniarz, Maciej Jasiewicz, Henryk Iwaniec, Maciej Basierak, Tomasz Brach, Barbara Brożek, Kamil Janicki, Michał Niedziela, Jacek Remian, Anita Ziemba, Artur Pabijan i wielu innych.
Teren Bochni:
Zbigniew Siudak, Tadeusz Mazur, Wiesław Kociołek, Michał Rudnik, Dariusz Maszewski, Marcin Szwab, Marcin Witkowski, Mirosław Rydz, Marcin Kokoszka, Gucwa, Marek Bachara i wielu innych
Teren Brzeska:
Marcin Kacer, Jacek Przepióra, Matylda Chruściel, Marcin Michał, Tomasz Leś, Tadeusz Mazur, Waldemar Konaj, Jakub Szpil i wielu innych.
Teren Szczucina:
Włodzimierz Eliaszowski, Kazimierz Owsiany, Józef Kopacz, Jan Noga, Piotr Skoczylas, Franciszek Fido, Mirosław Gabor, Bogdan Horbacewicz, Jerzy Piotrowski, Dawid Miotła, Eugeniusz Kmieć i wielu innych.
Teren Czchowa:
Wojciech Goryca, Jan Janicki, Roman Lewiński, Lesław Bergaut i wielu innych.
Teren Radgoszczy:
Krzysztof Bogucki, Stanisław Kot i wielu innych.
Teren Dębicy:
Grzegorz Matyfi, Piotr Burza, Eugeniusz Kochanowski, Jerzy Koziara, Wojciech Papiernik, Piotr Pamuła i wielu innych.